Ocena stopnia wrażliwości skóry w praktyce kosmetologicznej dotyczy przede wszystkim tego, jak skóra reaguje na bodźce (np. mechaniczne, termiczne lub chemiczne) i czy łatwo dochodzi do nadmiernego rumienienia, pieczenia lub reakcji typu pokrzywkowego. Jedną z klasycznych prób reaktywności na bodziec mechaniczny jest dermografizm.
Odpowiedź "Dermografizm." jest właściwa, ponieważ polega na wywołaniu kontrolowanego bodźca (najczęściej mechanicznego) i obserwacji reakcji skórnej. U osób z większą reaktywnością po potarciu lub ucisku szybciej i silniej pojawia się linijny rumień, a czasem także bąbel, co jest informacją o wrażliwości/reaktywności skóry.
Pozostałe odpowiedzi nie opisują badania ukierunkowanego na wrażliwość:
- "Badanie palpacyjne." koncentruje się na ocenie dotykiem cech takich jak temperatura, wilgotność, napięcie, grubość czy spoistość tkanek. Może wspierać diagnozę, ale nie jest próbą prowokacyjną oceniającą stopień wrażliwości.
- "Profilometria pośrednia." dotyczy pomiaru profilu/tekstury powierzchni (np. nierówności, chropowatości) metodą pośrednią. To ocena topografii, a nie reakcji na bodziec.
- "Profilometria bezpośrednia." również służy pomiarowi topografii (profilu) powierzchni skóry metodą bezpośrednią. Informuje o strukturze, nie o wrażliwości.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "wrażliwość" lub "reaktywność", szukaj metod, które wywołują i oceniają reakcję (rumień, bąbel, uczucie pieczenia), a nie metod, które opisują budowę/strukturę skóry (np. pomiary profilu, parametrów powierzchni).
