W sieciach lokalnych Ethernet interfejs sieciowy (np. karta sieciowa) jest identyfikowany adresem fizycznym używanym w warstwie łącza danych. Ten adres jest powszechnie nazywany adresem sprzętowym i w klasycznym Ethernet ma długość 48 bitów, czyli 6 oktetów.
Dlaczego to ważne praktycznie? Adres fizyczny jest wykorzystywany m.in. w ramkach Ethernet jako adres źródłowy i docelowy oraz w pracy przełączników, które uczą się, pod jakim portem widzą dany adres i tworzą tablice przekazywania. Znajomość długości adresu ułatwia rozpoznawanie pól nagłówka podczas analizy ruchu (np. w analizatorze pakietów) i poprawną interpretację zapisu adresu jako sześciu par znaków w notacji szesnastkowej.
Pozostałe wartości są typowymi "pułapkami" liczbowymi:
- "36 bitów" nie odpowiada standardowej długości adresu fizycznego w Ethernet; wybór często wynika z przypadkowego skojarzenia z innymi długościami pól w protokołach.
- "40 bitów" również nie jest standardem dla adresu sprzętowego Ethernet; może kusić, bo jest wielokrotnością 8, ale nie odpowiada formatowi adresu w ramce.
- "24 bitów" bywa mylone z częścią informacji przypisywanej producentowi w strukturze identyfikatora, ale nie stanowi pełnej długości adresu fizycznego interfejsu Ethernet.
Na egzaminie warto pamiętać prostą wskazówkę: adres fizyczny w Ethernet to 6 bajtów, więc 48 bitów.
