W dokumentacji drogowej różne rysunki służą do prezentowania innych informacji. Jeśli pytanie dotyczy spadków i nachyleń wzdłuż drogi (czyli tego, jak zmienia się wysokość na kolejnych metrach trasy), najbardziej czytelny jest rysunek profilu podłużnego.
Profil podłużny przedstawia drogę "w przekroju wzdłuż osi" – pokazuje m.in. rzędne terenu, rzędne projektowane, niweletę oraz odcinki o określonych nachyleniach. Dzięki temu można łatwo wskazać, gdzie spadek rośnie, maleje, gdzie występują załamania niwelety i jakie są wartości nachyleń na poszczególnych fragmentach.
- "Rysunek sytuacyjny" to widok w planie (z góry). Dobrze pokazuje przebieg osi, łuki, kilometraż, obiekty w terenie, ale nie jest najwygodniejszy do odczytu zmian wysokości i spadków wzdłużnych.
- "Rysunek przekroju poprzecznego" obrazuje geometrię drogi w poprzek (np. szerokości pasów, pobocza, skarpy, rowy oraz spadki poprzeczne). Może dotyczyć nachyleń, ale typowo tych poprzecznych, a nie spadków wzdłuż trasy.
- "Rysunek szczegółowy" (detal) prezentuje zwykle lokalne rozwiązania konstrukcyjne lub elementy wyposażenia. Nie służy do ciągłej analizy spadków na całej długości drogi.
W praktyce operator i brygadzista robót ziemnych korzystają z profilu podłużnego przy kontroli, czy roboty są prowadzone zgodnie z projektowanymi rzędnymi i czy utrzymano wymagane spadki na odcinkach, co wpływa m.in. na odwodnienie oraz bezpieczeństwo i komfort jazdy.
