Kratka przeciwrozproszeniowa (antyrozproszeniowa) służy do zmniejszenia udziału promieniowania rozproszonego docierającego do detektora. Rozproszenie powstaje głównie w wyniku oddziaływań (np. Comptona) w tkankach i powoduje "zaszumienie" obrazu oraz spadek kontrastu, przez co trudniej odróżnić struktury o zbliżonej pochłanialności.
W praktyce decyzja o użyciu kratki zależy od kilku czynników, przede wszystkim:
- grubości obrazowanej okolicy (im większa, tym więcej rozproszenia),
- wielkości pola (większe pole → więcej rozproszenia),
- parametrów ekspozycji (wyższe kV sprzyja większemu udziałowi rozproszenia),
- rodzaju badania i wymagań jakościowych (np. potrzeba wysokiego kontrastu).
Odpowiedź "łopatki" jest uzasadniana tym, że projekcje obręczy barkowej i klatki piersiowej w rejonie łopatki mogą obejmować stosunkowo większą objętość tkanek i generować istotne rozproszenie, przez co kratka bywa stosowana dla poprawy kontrastu (zależnie od techniki i budowy pacjenta).
Pozostałe odpowiedzi mogą być mylące, ponieważ badania dystalnych części kończyn (np. stopy) zwykle charakteryzują się mniejszą grubością i mniejszym rozproszeniem, więc kratka często nie jest konieczna. Staw łokciowy oraz staw kolanowy w pozycji leżącej również nie zawsze wymagają kratki — decyzja zależy od gabarytów pacjenta, użytego kV, kolimacji i protokołu pracowni. Kluczowe na egzaminie jest kojarzenie kratki z sytuacjami, w których rozproszenie istotnie pogarsza kontrast, a nie z samą nazwą okolicy anatomicznej.
