Narzędzia przeznaczone do obróbki skrawaniem (np. noże tokarskie, wiertła, frezy, płytki skrawające) muszą mieć materiał części roboczej, który:
- ma bardzo dużą twardość i odporność na ścieranie,
- zachowuje własności w podwyższonej temperaturze (tzw. "twardość na gorąco"),
- jest wystarczająco odporny na pękanie i wykruszanie w danych warunkach skrawania.
Z tego powodu na ostrza stosuje się m.in. materiały supertwarde, takie jak diament (np. w postaci PCD) oraz azotek boru (CBN). Są one wykorzystywane do trudnych lub wyspecjalizowanych zadań, gdzie liczy się bardzo duża odporność na zużycie.
Odpowiedź "Polichlorku winylu." jest poprawna, ponieważ PVC to tworzywo sztuczne, które nie spełnia wymagań stawianych materiałom ostrzy skrawających: jest zbyt miękkie i nieodporne na temperaturę generowaną w strefie skrawania. Z PVC wykonuje się typowo elementy konstrukcyjne/izolacyjne, a nie krawędzie skrawające.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w tym pytaniu?
- "Azotku boru." – występuje jako CBN, materiał supertwardy używany na ostrza/płytki do obróbki określonych grup materiałów.
- "Diamentu." – diament (np. PCD) jest jednym z najtwardszych materiałów i stosuje się go w narzędziach do wybranych zastosowań skrawania.
- "Węglika krzemu." – kojarzony jest często z obróbką ścierną (materiał ziaren ściernych), ale w kontekście zadań o materiałach narzędziowych jest traktowany jako materiał o bardzo dużej twardości; sama "twardość" nie czyni PVC materiałem narzędziowym.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się tworzywo sztuczne obok materiałów supertwardych/ceramicznych, zwykle test dotyczy rozpoznania, że ostrza skrawające wymagają wysokiej twardości i odporności cieplnej.
