Transmitancja G(s) opisuje zależność między sygnałem wyjściowym a wejściowym w dziedzinie operatorowej s (po zastosowaniu transformaty Laplace’a). W schematach blokowych transmitancję zastępczą wyznacza się, analizując, jak sygnały są przetwarzane i łączone.
Jeżeli na ilustracji widoczne są dwie gałęzie równoległe, w których to samo wejście jest podawane na dwa bloki o transmitancjach G1(s) oraz G2(s), a następnie ich sygnały na wyjściu są sumowane w węźle sumującym, to wyjście jest sumą wkładów z obu gałęzi. Dla układu liniowego oznacza to, że transmitancja zastępcza jest równa sumie transmitancji gałęzi:
G(s) = G1(s) + G2(s)
Dlaczego pozostałe wzory nie pasują do typowego połączenia równoległego?
- G(s)=G1(s)-G2(s) byłoby poprawne tylko wtedy, gdy w węźle sumującym jedna z gałęzi miała znak ujemny (odejmowanie). Bez jednoznacznego "−" w węźle nie należy tego zakładać.
- G(s)=G1(s)·G2(s) dotyczy połączenia szeregowego, gdy wyjście pierwszego bloku jest wejściem drugiego. Wtedy sygnał przechodzi kolejno przez oba bloki, więc w dziedzinie s transmitancje się mnoży.
- G(s)=G1(s)/G2(s) nie jest standardową regułą redukcji dwóch bloków w podstawowych połączeniach. Dzielenie pojawia się po przekształceniach algebraicznych bardziej złożonych układów, ale nie jako prosta zasada dla dwóch równoległych gałęzi.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj topologię (szeregowo/równolegle/sprzężenie zwrotne), a dopiero potem dobierz wzór. W połączeniu równoległym zapamiętaj: "gałęzie równoległe dodają się", o ile w węźle nie zaznaczono odejmowania.
