Zasada ciągłości bilansowej odnosi się do tego, aby sprawozdania finansowe (w tym bilans) były porównywalne pomiędzy kolejnymi okresami sprawozdawczymi. W praktyce oznacza to, że jednostka powinna stosować konsekwentnie przyjęte metody klasyfikacji, wyceny i prezentacji pozycji bilansu, a zmiany w tym zakresie nie mogą być przypadkowe. Dzięki temu odbiorca sprawozdania może analizować zmiany wartości aktywów i pasywów w czasie bez ryzyka, że wynikają one wyłącznie z innego sposobu prezentacji.
Stwierdzenie "Aktywa i pasywa muszą być prezentowane w sposób ciągły i konsekwentny w kolejnych okresach sprawozdawczych." najlepiej oddaje sens tej zasady: chodzi o stałość i konsekwencję, a nie o samo spełnienie formalnego obowiązku sporządzenia bilansu.
- "Aktywa muszą być równoważone przez pasywa na koniec każdego roku obrotowego." opisuje podstawową własność bilansu (równość sum), czyli konstrukcję sprawozdania, a nie zasadę ciągłości. Równowaga bilansowa wynika z metody bilansowej i podwójnego zapisu, niezależnie od ciągłości.
- "Bilans musi być sporządzany co najmniej raz na rok." dotyczy częstotliwości sporządzania sprawozdań, czyli obowiązków sprawozdawczych, a nie spójności metod i prezentacji między okresami.
- "Bilans musi zawierać wszystkie transakcje finansowe firmy od początku jej działalności." to nadinterpretacja łącząca bilans z pełną historią zdarzeń. Bilans pokazuje stan na określony dzień, a nie listę wszystkich transakcji od początku istnienia jednostki.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawiają się słowa "kolejne okresy", "konsekwentnie", "porównywalność" lub "stałość zasad", zwykle dotyczy to zasady ciągłości. Gdy mowa o równości aktywów i pasywów, to raczej sprawdzana jest konstrukcja bilansu, a nie zasady rachunkowości w czasie.
