Metoda zielnikowa polega na suszeniu roślin w sposób spłaszczający (prasowanie między chłonnymi warstwami), aby zachować możliwie dobry kolor i kształt, ale w formie płaskiej. Efektem są najczęściej kruche, cienkie elementy: kwiaty, płatki i liście, które dobrze się przykleja, układa warstwowo lub kompozycyjnie zestawia na podłożu.
Dlatego wyrobem najbardziej typowym dla tak przygotowanego materiału jest "obraz z kwiatów i liści", czyli kompozycja płaska (np. w ramie, na kartonie, w formie panelu dekoracyjnego). Taka praca wykorzystuje naturalną cechę suszu zielnikowego: niewielką grubość i łatwość uzyskania precyzyjnego układu detali.
Pozostałe propozycje są mniej właściwe dla suszu zielnikowego:
- "wianek komunijny" zwykle wymaga materiału sprężystego lub stabilnych elementów przestrzennych, które można mocować na podkładzie i które utrzymają objętość. Płaskie, kruche elementy łatwo się łamią i nie budują ładnej bryły wianka.
- "bukiet ślubny" to forma wyraźnie przestrzenna, oparta o łodygi, druty, wypełnienia i trwałe wiązanie. Susz zielnikowy jest przede wszystkim płaski i delikatny, więc nie jest typowym materiałem konstrukcyjnym do bukietu.
- "kompozycję przestrzenną" wykonuje się najczęściej z materiału, który zachował objętość (susz przestrzenny, rośliny na drucikach, elementy stabilizowane) albo z materiału sztucznego. Susz zielnikowy pełni w takich pracach co najwyżej rolę drobnego akcentu, a nie głównego budulca.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą zasadę: zielnik = płasko. Gdy w odpowiedziach pojawia się praca płaska (obraz, kartka, panel), zwykle jest to najlepsze zastosowanie suszu zielnikowego.
