Proces rozwłókniania (mechanicznego rozdrabniania i rozluźniania materiału tekstylnego) stosuje się m.in. do zagospodarowania ścinków powstających podczas krojenia i szycia wyrobów konfekcyjnych. Jego celem jest "cofnięcie" wyrobu płaskiego (tkaniny/dzianiny) do formy bardziej pierwotnej, czyli do masy włóknistej. Dlatego wynikiem rozwłóknienia są włókna ponowne – włókna odzyskane z gotowego materiału, które mogą być następnie wykorzystane np. do ponownego przędzenia (często z domieszką włókien pierwotnych) albo jako surowiec do wypełnień i włóknin.
Odpowiedź "przędzę" jest nieprawidłowa, ponieważ przędza powstaje w procesie przędzenia z włókien (pierwotnych lub odzyskanych). Samo rozwłóknienie nie tworzy przędzy – dostarcza jedynie surowca, z którego dopiero można ją wytworzyć.
Odpowiedź "nici" jest nieprawidłowa, bo nić to wyrób przeznaczony do szycia, zwykle powstały z odpowiednio przygotowanej przędzy (np. skręcanej, stabilizowanej i wykańczanej pod wymagania szwalnicze). To jeszcze dalszy etap przetworzenia niż przędza.
Odpowiedź "włókna wtórne" może brzmieć podobnie, ale w tym pytaniu jako właściwy efekt wskazano włókna ponowne, czyli włókna uzyskane z rozwłóknienia ścinków poprodukcyjnych. Kluczową umiejętnością egzaminacyjną jest rozpoznanie, że rozwłóknianie daje włókno, a nie gotowy wyrób przędzalniczy lub szwalniczy.
Wskazówka do nauki: zapamiętaj ciąg etapów: włókno → przędza → nić → szycie wyrobu. Procesy recyklingu mechanicznego zwykle cofają materiał o jeden lub kilka kroków w tym łańcuchu.
