KWALIFIKACJA INF1 - CZERWIEC 2014 (test 2)

PYTANIE NR 37.
Z wyjścia nadajnika linii radiowej wychodzi sygnał z poziomem 5 dBm, zysk obu anten (nadawczej i odbiorczej) wynosi 40 dBi. Poziom sygnału na wejściu odbiornika wynosi -88dB. Oblicz tłumienie wolnej przestrzeni wiedząc, że suma strat sygnału w przewodach i w złączach wynosi 5dB.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Tłumienie wolnej przestrzeni wyznacza się z bilansu łącza:
Pr = Pt + (Gt+Gr) − Lfs − Lstrat.
Stąd Lfs = Pt + (Gt+Gr) − Lstrat − Pr. Po podstawieniu: 5 dBm + 40 dB − 5 dB − (−88 dB) = 128 dB, więc poprawne jest 128 dB.

Pełne wyjaśnienie:

W tego typu zadaniach stosuje się bilans mocy łącza radiowego, zapisany w skali logarytmicznej (decybelowej). W dB/dBm zyski i straty sumują się algebraicznie, co upraszcza rachunek.

Ogólny zapis bilansu (w uproszczeniu) można ująć tak:

Poziom na wejściu odbiornika = poziom z nadajnika + zyski antentłumienie wolnej przestrzenistraty w torze (kable, złącza).

W symbolach: Pr = Pt + (Gt + Gr) − Lfs − Lstrat.

Aby obliczyć tłumienie wolnej przestrzeni, przekształcamy wzór:

Lfs = Pt + (Gt + Gr) − Lstrat − Pr

  • Pt = 5 dBm
  • (Gt + Gr) = 40 dB (zysk obu anten łącznie)
  • Lstrat = 5 dB (kable i złącza)
  • Pr = −88 (poziom na wejściu odbiornika)

Podstawienie:

Lfs = 5 + 40 − 5 − (−88) = 5 + 40 − 5 + 88 = 128 dB.

Dlaczego pozostałe wyniki są błędne? Wartości typu 48 dB lub 53 dB zwykle wynikają z pominięcia składników bilansu (np. nieuwzględnienia ujemnego poziomu na wejściu odbiornika albo strat w kablach) albo z błędnego działania na liczbach ujemnych. Z kolei 138 dB może pochodzić z nieprawidłowego przyjęcia jednego z członów o 10 dB (np. omyłkowego dodania/odjęcia strat lub zysku).

Wskazówka egzaminacyjna: najpierw zapisz równanie bilansu z wyraźnymi znakami "+" dla zysków i "−" dla strat, a dopiero potem podstawiaj liczby. To minimalizuje typowy błąd znaku.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Tłumienie wolnej przestrzeni to strata propagacyjna sygnału wynikająca z rozchodzenia się fali w przestrzeni bez przeszkód. Zależy głównie od częstotliwości i odległości. W bilansie łącza występuje jako ujemny składnik (strata), który obniża poziom na wejściu odbiornika.
Najczęściej zapisuje się: poziom na wejściu odbiornika = poziom z nadajnika + zyski anten − tłumienie wolnej przestrzeni − straty w kablach i złączach. W skali dB/dBm nie mnożysz, tylko dodajesz i odejmujesz, pilnując znaków przy stratach.
Bo w bilansie często pojawia się odejmowanie poziomu odbieranego: "… − Pr". Jeśli Pr jest ujemne, to odejmowanie wartości ujemnej zmienia się w dodawanie (−(−88) = +88). To typowe miejsce na błąd rachunkowy, który zmienia wynik o dziesiątki decybeli.
Najczęściej: pominięcie strat w przewodach i złączach, błędne dodanie strat zamiast odjęcia, mylenie zysku jednej anteny z łącznym zyskiem dwóch anten oraz błąd w działaniach na liczbach ujemnych. Pomaga zapisanie wzoru ogólnego przed podstawieniem liczb.
Zysk anteny opisuje, jak antena "kieruje" energię w przestrzeń w porównaniu z anteną odniesienia. W praktyce wpływa na budżet łącza: większy zysk (przy poprawnym ustawieniu) podnosi poziom sygnału użytecznego. Przy serwisie sprawdza się też poprawność polaryzacji i celowania.
Straty kabli i złączy traktuje się jako dodatkowe tłumienie w torze i odejmuje w bilansie łącza. W praktyce rosną one m.in. z długością przewodu, częstotliwością oraz jakością montażu złączy. Przy diagnostyce warto sprawdzić stan wtyków, zacisków i uszczelnień.
Tak, jeśli masz kompletny bilans mocy: poziom nadawany, zyski anten, straty instalacyjne oraz poziom na wejściu odbiornika. Wtedy tłumienie wolnej przestrzeni wynika z przekształcenia bilansu. Gdy brakuje poziomu odbieranego, zwykle potrzebujesz częstotliwości i odległości.
Wynik powinien mieć sensowną skalę dla radiolinii: zwykle jest to wartość rzędu dziesiątek do setek decybeli, zależnie od pasma i dystansu. Jeżeli wychodzi kilka decybeli, prawie na pewno pominięto składnik bilansu. Jeśli wychodzi skrajnie dużo, sprawdź znaki i interpretację zysków anten.
Najbezpieczniej: (1) zapisać wzór ogólny bilansu z "+" dla zysków i "−" dla strat, (2) przekształcić go do szukanej wielkości, (3) dopiero wtedy podstawiać liczby, zachowując nawiasy przy wartościach ujemnych. To ogranicza błędy o 10–40 dB.
Obliczenia budżetu łącza są potrzebne przy planowaniu radiolinii (dobór anten, mocy, osprzętu), przy zmianach instalacji (inne kable, inne złącza) oraz przy serwisie, gdy trzeba porównać poziomy zmierzone z oczekiwanymi. Pomagają odróżnić problem propagacyjny od usterki instalacyjnej.
info

Około 30% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. bardzo trudne

Według specjalistów z branży: "Tłumienie wolnej przestrzeni wyznacza się z bilansu łącza:Pr = Pt + (Gt+Gr) − Lfs − Lstrat.Stąd Lfs = Pt + (Gt+Gr) − Lstrat − Pr."

Źródła:

  • ITU-R Recommendation P.525-4: "Calculation of free-space attenuation", International Telecommunication Union, 2019.
  • Balanis C.A., "Antenna Theory: Analysis and Design", 4th edition, rozdział o równaniu transmisyjnym Friisa i zysku anteny, Wiley, 2016.
  • Sklar B., "Digital Communications: Fundamentals and Applications", 2nd edition, sekcje dotyczące budżetu łącza i rachunku w dB, Prentice Hall, 2001.

Materiały:

  • Podręczniki z podstaw radiokomunikacji: bilans łącza i równanie Friisa
  • Notatki/ściąga z rachunku w decybelach (zyski i straty w torze transmisyjnym)
  • Materiały szkoleniowe producentów radiolinii: przykłady budżetu łącza i strat w instalacji

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego