Rozpuszczalność to maksymalna ilość substancji, którą można rozpuścić w określonej ilości rozpuszczalnika (np. w 100 ml wody) w danej temperaturze, otrzymując roztwór nasycony. Wykres rozpuszczalności przedstawia, jak ta wartość zmienia się wraz z temperaturą.
W temperaturze 100°C należy porównać wartości rozpuszczalności dla każdej z czterech substancji. Dla typowych danych fizykochemicznych: sól kamienna (NaCl) ma rozpuszczalność rzędu kilkudziesięciu gramów na 100 ml wody i rośnie z temperaturą tylko nieznacznie. Cukier (sacharoza) rozpuszcza się w wodzie bardzo dobrze i w wysokich temperaturach osiąga bardzo duże wartości. Saletra potasowa (KNO₃) wykazuje silny wzrost rozpuszczalności wraz ze wzrostem temperatury, dlatego w 100°C jej rozpuszczalność jest znacznie większa niż NaCl. Siarczan(VI) miedzi(II) ma rozpuszczalność umiarkowaną, ale wciąż większą niż sól kamienna w tej temperaturze.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "sól kamienna.", bo spośród wymienionych substancji jest najsłabiej rozpuszczalna w wodzie w 100°C.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "cukier." – ma bardzo wysoką rozpuszczalność w 100°C, więc nie może być "najsłabiej rozpuszczający się".
- "saletra potasowa." – typowo rozpuszczalność azotanów silnie rośnie z temperaturą; w 100°C jest wysoka.
- "siarczan(VI) miedzi(II)." – ma rozpuszczalność większą niż NaCl w 100°C, więc nie jest najmniejszy w zestawieniu.
W praktyce przemysłowej takie porównania są kluczowe np. przy krystalizacji: ochłodzenie roztworu o silnie rosnącej rozpuszczalności (jak KNO₃) daje duży uzysk kryształów, a dla NaCl zmiana temperatury ma mniejszy efekt.
