Kosztorys powykonawczy jest dokumentem rozliczeniowym: pokazuje, jakie faktyczne koszty zostały poniesione po zakończeniu realizacji audycji i na tej podstawie umożliwia zamknięcie budżetu produkcji (np. dla producenta, kierownika produkcji lub księgowości). Z tego powodu kluczową treścią kosztorysu powykonawczego są koszty realizacyjne audycji, czyli koszty bezpośrednio związane z wykonaniem przedsięwzięcia (ludzie, usługi, wynajem, transport, scenografia, postprodukcja itp. – zależnie od przyjętego podziału).
Odpowiedź "Koszty realizacyjne audycji." jest poprawna, ponieważ odpowiada na pytanie o dane umieszczane w kosztorysie powykonawczym: są to dane finansowe (kwoty/kategorie kosztów), a nie opisy odbiorów czy raporty technologiczne.
Pozostałe odpowiedzi wskazują elementy, które mogą istnieć w dokumentacji projektu, ale nie stanowią typowej treści kosztorysu powykonawczego:
- "Koszty zakupu taśmy filmowej." – jest to przykład bardzo specyficznego kosztu materiałowego. W przypadku audycji telewizyjnej (zwłaszcza realizowanej cyfrowo) taka pozycja może w ogóle nie wystąpić, a pytanie dotyczy ogólnej kategorii danych właściwych dla kosztorysu powykonawczego, nie pojedynczego, wąskiego przykładu.
- "Protokoły kolaudacyjne audycji." – protokół kolaudacji dotyczy odbioru/akceptacji, czyli jakości i formalnego zatwierdzenia materiału. To dokument formalny, nie zestawienie kosztów, więc nie jest "danymi kosztorysowymi".
- "Raporty montażowe." – raport montażowy dotyczy przebiegu i wyników montażu (informacje techniczno-produkcyjne). Może wspierać organizację pracy, ale nie zastępuje rozliczenia finansowego i nie jest standardową pozycją kosztorysu powykonawczego.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: kosztorys = liczby i kategorie kosztów, a protokoły/raporty = dokumenty opisowe, jakościowe lub techniczne.
