Ubytek wody z naskórka jest często opisywany jako TEWL (przeznaskórkowa utrata wody). Jednym ze sposobów jego zmniejszania jest efekt okluzji, czyli wytworzenie na powierzchni skóry warstwy (filmu), która ogranicza parowanie wody z warstwy rogowej.
Odpowiedź "Śluzy roślinne, kolagen, hialuronian sodu." jest wskazana jako prawidłowa, ponieważ śluzy roślinne i kolagen są klasycznymi przykładami substancji filmotwórczych stosowanych w kosmetykach – mogą tworzyć na skórze warstwę ochronną wspierającą utrzymanie wilgoci. Hialuronian sodu jest silnym składnikiem wiążącym wodę w warstwie rogowej i w formulacjach może współpracować z filmotwórczym "opatrunkiem" (nawilżanie od strony wiązania wody + ograniczenie jej utraty przez film).
Dlaczego pozostałe zestawy są niepoprawne?
- "Wyciąg z łopianu, śluzy roślinne, AHA" – obecność AHA kieruje działanie w stronę złuszczania/odnowy naskórka, a nie typowego ograniczania TEWL przez okluzję. To miesza różne mechanizmy i osłabia jednoznaczność "grupy okluzyjnej".
- "Kolagen, alantoina, wyciąg z aloesu." – alantoina i aloes kojarzą się głównie z działaniem łagodzącym/kojącym i wspierającym komfort skóry. Nie są to klasyczne składniki kojarzone przede wszystkim z okluzją (tworzeniem bariery ograniczającej parowanie).
- "Mocznik, BHA, gliceryna." – mocznik i gliceryna to przede wszystkim humektanty (wiążą wodę), a BHA to składnik keratolityczny. Taki zestaw opisuje raczej nawilżanie przez wiązanie wody i złuszczanie, a nie mechaniczne "uszczelnienie" powierzchni skóry.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "okluzja", szukaj substancji tworzących film/warstwę lub "uszczelniających" powierzchnię skóry. Gdy widzisz AHA/BHA, to zwykle trop w stronę złuszczania, a przy glicerynie/moczniku – w stronę humektantów.
