Siła hasła w praktyce wynika głównie z nieprzewidywalności (entropii) oraz braku rozpoznawalnych schematów, które atakujący mogą wykorzystać do ograniczenia liczby prób. Wśród podanych opcji najbardziej bezpieczne jest "a2G7?w8k", ponieważ wygląda na ciąg losowy: miesza małe i wielkie litery, cyfry oraz znak specjalny, a jednocześnie nie przypomina znanych układów klawiatury ani prostych sekwencji.
Hasło "Qwertyuiop" jest bardzo słabe, bo to klasyczny ciąg znaków z górnego rzędu klawiatury. Takie wzorce są powszechnie uwzględniane w listach najczęstszych haseł i w regułach generowania kandydatów w atakach.
Hasło "Zxcvbnm" ma podobny problem: to kolejny znany fragment układu klawiatury (dolny rząd). Mimo że nie jest "słowem", jest przewidywalnym wzorcem i przez to łatwe do odgadnięcia.
Hasło "1q2w3e4r5t" bywa mylące, bo zawiera cyfry i litery, ale nadal jest schematem opartym na sąsiadujących klawiszach (naprzemienne cyfry i litery). Atakujący często stosują reguły typu "wzorce klawiaturowe" oraz "sekwencje", więc taka konstrukcja jest szybciej łamana niż losowy ciąg o podobnej długości.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy porównujesz hasła, szukaj znanych wzorców (qwerty, zxcv, sekwencje, powtórzenia). Hasło, które nie ma oczywistej struktury i nie jest związane z klawiaturą ani słownikiem, zwykle będzie najlepszym wyborem w pytaniach jednokrotnego wyboru.
