W jakości zapisu audio cyfrowego liczą się przede wszystkim dwa parametry: częstotliwość próbkowania (kHz) oraz głębia bitowa (bity). Oba wpływają na brzmienie, ale na różne elementy.
Częstotliwość próbkowania określa, jakie pasmo częstotliwości da się zapisać. Zgodnie z zasadą Nyquista maksymalna zapisywana częstotliwość to około połowa sampling rate (np. 48 kHz pozwala teoretycznie na pasmo do ok. 24 kHz). Powyżej pewnego minimum (typowo 44,1/48 kHz) zwiększanie kHz zwykle daje mniejsze korzyści odsłuchowe w porównaniu z innymi czynnikami jakości.
Głębia bitowa mówi o liczbie możliwych poziomów amplitudy i bezpośrednio przekłada się na szum kwantyzacji oraz zakres dynamiki. 8 bit to tylko 256 poziomów, co skutkuje bardzo wysokim szumem i małą dynamiką (w praktyce brzmienie "zabawkowe", z wyraźnymi artefaktami). Dlatego odpowiedź "96 kHz, 8 bit" oznacza plik o najniższej jakości mimo wysokiego próbkowania.
Dlaczego pozostałe propozycje są lepsze?
- "44.1 kHz, 16 bit" to jakość zbliżona do standardu CD: pasmo wystarczające dla słyszalnego zakresu i wyraźnie lepsza dynamika niż przy 8 bit.
- "48 kHz, 24 bit" to typowe ustawienie dla wideo/broadcast i wielu zastosowań scenicznych: dobra dynamika i niski szum.
- "32 kHz, 32 bit" ma niższe pasmo (teoretycznie do ok. 16 kHz), ale bardzo dużą rozdzielczość amplitudy; przy wielu zastosowaniach (mowa, część materiału muzycznego) będzie brzmieniowo czystsze niż jakikolwiek zapis 8‑bitowy.
Na egzaminie warto pamiętać: skrajnie niska głębia bitowa zwykle degraduje jakość bardziej niż umiarkowanie niższe próbkowanie, bo wprowadza słyszalny szum i zniekształcenia kwantyzacji.
