Aby po przekazaniu pliku do drukarni możliwa była zmiana kroju i koloru czcionki, tekst musi pozostać w pliku jako obiekt edytowalny, a nie jako część bitmapy.
Rozszerzenie .cdr jest kojarzone z plikami tworzonymi w programie CorelDRAW. Taki plik może przechowywać elementy projektu jako obiekty (np. krzywe, kształty, ramki tekstowe) oraz atrybuty typograficzne. Dzięki temu osoba otwierająca plik w zgodnym oprogramowaniu może zaznaczyć tekst i zmienić krój pisma oraz jego kolor.
Pozostałe formaty z listy są typowo formatami grafiki rastrowej:
- .tiff – często stosowany w poligrafii jako zapis bitmapy o wysokiej jakości, ale nadal jest to obraz rastrowy; po spłaszczeniu tekst staje się pikselami, więc nie da się "przełączyć fontu" jak w edytorze tekstu.
- .jpeg – format stratny, przeznaczony do fotografii i obrazów; również nie przechowuje tekstu jako edytowalnego obiektu, tylko jako fragment obrazu.
- .gif – format rastrowy o ograniczonej palecie barw, częsty w zastosowaniach internetowych; nie służy do profesjonalnej edycji typografii w druku.
W praktyce, jeśli potrzebne są korekty typografii po stronie drukarni/studia DTP, przekazuje się format, który zachowuje strukturę projektu (warstwy/obiekty/teksty). Z podanych odpowiedzi tę cechę spełnia .cdr, natomiast formaty rastrowe utrwalają wygląd, ale nie zapewniają edycji fontów.
