W pracy w aptece (zwłaszcza szpitalnej) można spotkać substancje o różnych typach zagrożeń: cytotoksyczne (np. cytostatyki), radiologiczne (radiofarmaceutyki) oraz szeroką grupę substancji niebezpiecznych (np. żrących, toksycznych, łatwopalnych). Kluczowe jest zrozumienie, że nie tworzą one jednej prostej hierarchii "kto jest najgroźniejszy", bo ryzyko ma różną naturę.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "Wszystkie wymienione substancje": każda z nich wymaga maksymalnej ostrożności, rozumianej jako ścisłe przestrzeganie procedur właściwych dla danej kategorii, stosowanie adekwatnych środków ochrony oraz minimalizowanie narażenia personelu.
- "Tylko substancja A (cytotoksyczna)" – jest błędna, bo pomija fakt, że radiofarmaceutyki wiążą się z ekspozycją na promieniowanie jonizujące, a substancje niebezpieczne mogą powodować ciężkie zatrucia, oparzenia chemiczne lub pożar. Skupienie się wyłącznie na cytotoksyczności to błąd zawężenia.
- "Tylko substancja C (radiofarmaceutyk)" – jest błędna, bo ignoruje wysokie ryzyko związane z cytostatykami (działanie cytotoksyczne, mutagenne, rakotwórcze) oraz realne zagrożenia chemiczne w grupie "niebezpieczne". Promieniowanie jest inne w mechanizmie działania, ale nie unieważnia pozostałych ryzyk.
- "Substancje A i C" – jest błędna, bo sugeruje, że "substancja niebezpieczna" nie wymaga maksymalnej ostrożności. W praktyce wymaga ona m.in. pracy zgodnie z kartą charakterystyki, właściwego magazynowania, oznakowania i doboru ochron osobistych zależnie od zagrożenia.
Wniosek egzaminacyjny: jeśli w pytaniu pada pojęcie maksymalnej ostrożności, chodzi o najwyższą staranność i bezwzględne trzymanie się procedur dla każdej kategorii wysokiego ryzyka, a nie o porównywanie "siły" zagrożeń między różnymi reżimami BHP.
