Omomierz jest przyrządem przeznaczonym do pomiaru rezystancji. Jeżeli dany element pełni rolę przetwornika/czujnika, a jego "sygnałem wyjściowym" jest zmiana rezystancji, to wykonując serię pomiarów omomierzem w kolejnych warunkach pracy można wyznaczyć jego charakterystykę statyczną.
"termistora." jest poprawne, ponieważ termistor (NTC lub PTC) jest elementem rezystancyjnym o rezystancji zależnej od temperatury. W praktyce wyznacza się krzywą R(T) lub zależność pośrednią (np. T od R) przez stabilizowanie temperatury i odczyt rezystancji. To jest typowy przykład charakterystyki przetwarzania, którą da się uzyskać bezpośrednio z pomiarów omomierzem.
"rotametru." jest niepoprawne, ponieważ rotametr jest przepływomierzem (urządzeniem do pomiaru natężenia przepływu), którego wskazanie wynika z położenia pływaka w stożkowej rurce. Nie jest to przetwornik rezystancyjny, więc omomierz nie jest właściwym narzędziem do wyznaczania jego charakterystyki pracy.
"hallotronu." jest niepoprawne w tym ujęciu, bo typowy czujnik Halla opisuje się zależnością napięcia wyjściowego od indukcji/pola magnetycznego i zasilania. Sam omomierz nie służy do wyznaczania takiej charakterystyki (co najwyżej można sprawdzić ciągłość obwodu, ale nie charakterystykę przetwarzania).
"wiskozymetru." jest niepoprawne, ponieważ wiskozymetr służy do pomiaru lepkości i jego zasada działania nie polega na zmianie rezystancji mierzonej omomierzem. Charakterystykę wiskozymetru wyznacza się metodami właściwymi dla pomiaru lepkości (czas przepływu, moment skręcający, spadek ciśnienia itp.).
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się element, którego wielkością wyjściową jest rezystancja (np. termistor), a w treści jest omomierz, zwykle chodzi o zależność R od innej wielkości (temperatury, odkształcenia, światła).
