Rekultywacja terenów po eksploatacji odkrywkowej bywa opisywana jako proces obejmujący m.in. dwa główne nurty działań: przygotowanie i ukształtowanie terenu (część techniczna) oraz odtworzenie funkcji przyrodniczych i produkcyjnych poprzez wprowadzenie roślinności (część biologiczna).
Zabezpieczenie zboczy obudową florystyczną odnosi się do wykorzystania roślin (obsiew, zadarnianie, nasadzenia, okrywa roślinna) w celu ochrony powierzchni skarpy. Roślinność:
- zmniejsza spływ powierzchniowy wody i rozmywanie gruntu,
- ogranicza erozję wietrzną i pylenie,
- zwiększa stabilność warstwy wierzchniej dzięki systemom korzeniowym,
- inicjuje procesy glebotwórcze i poprawia walory krajobrazowe.
To są typowe cele i efekty rekultywacji biologicznej, dlatego odpowiedź "biologicznej." jest właściwa.
Odpowiedź "technicznej." jest myląca, ponieważ rekultywacja techniczna kojarzy się głównie z robotami ziemnymi, profilowaniem skarp, odwodnieniem czy przygotowaniem podłoża. Może ona poprzedzać działania roślinne, ale sama "obudowa florystyczna" jest z definicji zabiegiem roślinnym.
Odpowiedzi "przygotowawczej." i "podstawowej." nie są w tym kontekście równie jednoznacznymi, powszechnie rozpoznawalnymi nazwami głównych typów rekultywacji jak podział na techniczną i biologiczną; mogą też być różnie rozumiane w zależności od materiałów szkoleniowych. W zadaniu rozstrzygające jest to, że zastosowanie roślinności kwalifikuje działanie do rekultywacji biologicznej.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie pojawiają się sformułowania o roślinach (florze), humusowaniu, obsiewie lub nasadzeniach, najczęściej jest to część rekultywacji biologicznej.
