Powiercanie to zabieg obróbki skrawaniem otworów, w którym narzędzie wiertarskie pracuje w otworze już istniejącym. Celem jest zwykle korekta średnicy, poprawa prostoliniowości, współosiowości lub przygotowanie otworu do dalszych operacji (np. pod rozwiercanie lub gwintowanie). W odróżnieniu od typowego wiercenia, materiał nie jest "przebijany" od pełnego, lecz następuje dalsze skrawanie ścian otworu.
W zadaniu rozpoznanie powiercania opiera się na analizie cech widocznych na rysunku: czy otwór był wykonany wcześniej, jak wygląda tor pracy narzędzia oraz jaki jest oczekiwany efekt (powiększenie/obróbka już istniejącej średnicy). Dlatego poprawna jest odpowiedź wskazująca rysunek, na którym jednoznacznie przedstawiono obróbkę istniejącego otworu.
Typowe pomyłki wynikają z podobieństwa operacji:
- Wiercenie – dotyczy wykonania otworu w materiale pełnym; jeśli rysunek pokazuje rozpoczęcie obróbki bez uprzedniego otworu, to jest to inna operacja niż powiercanie.
- Rozwiercanie – zwykle służy do dokładnego wykańczania otworów (mały naddatek, wysoka dokładność i chropowatość), często innym narzędziem (rozwiertak). Jeśli rysunek akcentuje wykończenie i bardzo mały naddatek, to nie musi być powiercanie.
- Pogłębianie – wykonuje gniazdo pod łeb śruby (walcowe lub stożkowe) i zmienia geometrię tylko w strefie wejściowej otworu; jeżeli rysunek pokazuje stopień/stożek przy wlocie, to wskazuje na pogłębianie, a nie powiercanie całej średnicy.
Na egzaminie warto zapamiętać regułę: powiercanie = obróbka otworu, który już jest. Najpierw sprawdź, czy na rysunku widać otwór wstępny, a dopiero potem dobieraj nazwę zabiegu.
