W pracach leśnych ręczne układanie drewna w stosy jest czynnością obarczoną istotnym ryzykiem urazów. Głównym zagrożeniem jest utrata stateczności stosu (osunięcie się lub przewrócenie), która może prowadzić do przygniecenia pracownika, urazów kończyn, a w skrajnych przypadkach do wypadków ciężkich.
Dlatego w zasadach BHP stosuje się wartość graniczną wysokości, powyżej której zabrania się ręcznego układania stosów drewna. W pytaniu kluczowe jest doprecyzowanie, że wysokość liczy się od miejsca, na którym stoi robotnik. Ma to znaczenie praktyczne, bo pracownik może stać na nierównym terenie, w zagłębieniu albo na podwyższeniu – a ocena wysokości odnosi się do jego realnej pozycji w trakcie pracy.
Odpowiedź "1,5 m" jest poprawna, ponieważ odpowiada podanej w pytaniu granicy zakazu ręcznego układania powyżej tej wysokości. Pozostałe wartości ("2 m", "2,5 m", "3 m") są częstymi typowaniami wynikającymi z intuicji lub pomylenia z innymi czynnościami składowania, jednak w tym pytaniu oznaczałyby dopuszczenie zbyt wysokiego stosu przy pracy ręcznej, a więc większe ryzyko niestabilności i wypadku.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać dwa elementy: konkretną wartość graniczną oraz warunek z treści, że pomiar dotyczy wysokości względem stanowiska pracownika, a nie "abstrakcyjnie" od dowolnego punktu gruntu. To pozwala uniknąć błędu, gdy teren jest pochyły lub nierówny.
