W cukrzycy dochodzi do zaburzeń wykorzystania glukozy i regulacji glikemii, dlatego sposób żywienia powinien wspierać utrzymywanie możliwie stabilnego stężenia glukozy we krwi oraz ograniczać ryzyko powikłań metabolicznych.
Odpowiedź "węglowodanów prostych i tłuszczów zwierzęcych" jest trafna, ponieważ:
- węglowodany proste (cukry łatwo przyswajalne) szybciej i silniej podnoszą glikemię poposiłkową; ich częste spożycie utrudnia wyrównanie cukrzycy,
- tłuszcze zwierzęce są częstym źródłem tłuszczów nasyconych, które sprzyjają niekorzystnemu profilowi lipidowemu i zwiększają ryzyko sercowo-naczyniowe, a to jest istotne, bo cukrzyca sama w sobie podnosi to ryzyko.
Pozostałe propozycje nie pasują do typowych zaleceń dietetycznych:
- "białka roślinnego i soli mineralnych" – białko roślinne zwykle nie jest grupą "do ograniczania" z samego faktu cukrzycy; minerały również nie stanowią jednej grupy zakazanej. Ograniczenia mogą dotyczyć wybranych składników w szczególnych sytuacjach klinicznych, ale nie jest to reguła ogólna.
- "węglowodanów złożonych i soli mineralnych" – węglowodany złożone (zwłaszcza pełnoziarniste, bogate w błonnik) są często elementem prawidłowo zbilansowanej diety; kluczowe bywa kontrolowanie ilości i jakości, a nie proste "zakazywanie" całej grupy.
- "tłuszczów roślinnych i witamin" – tłuszcze roślinne (np. oleje) bywają preferowane jako źródło nienasyconych kwasów tłuszczowych, a witaminy nie są standardowo ograniczane jako grupa.
W praktyce opiekun medyczny powinien pamiętać, że zalecenia dla pacjenta mogą być indywidualizowane (masa ciała, leczenie, choroby współistniejące), ale na poziomie podstawowym egzamin zwykle sprawdza rozpoznanie, że największy problem stanowią cukry proste oraz niekorzystne jakościowo tłuszcze zwierzęce.
