Ogranicznik przepięć (SPD) jest elementem ochrony, którego zadaniem jest ograniczenie wartości przepięcia pojawiającego się w instalacji oraz odprowadzenie energii udaru do ziemi. SPD "zadziała" wtedy, gdy napięcie gwałtownie przekroczy poziom, przy którym element ograniczający zaczyna przewodzić (zależnie od konstrukcji i klasy ochrony).
W instalacjach obiektów wyniesionych w teren (takich jak elektrownie wiatrowe) typowym źródłem przepięć udarowych są wyładowania atmosferyczne. Mogą one oddziaływać na instalację na kilka sposobów: przez bezpośrednie trafienie w element konstrukcji, przez prądy w instalacji odgromowej oraz przez sprzężenia indukcyjne/pojemnościowe w przewodach i obwodach sterowania. Takie impulsy powodują krótkotrwałe, ale bardzo duże wzrosty napięcia, czyli dokładnie to, przed czym chroni SPD.
Odpowiedź "zbyt dużym obciążeniem" jest nieadekwatna, ponieważ przeciążenie oznacza nadmierny prąd w dłuższym czasie. To zjawisko najczęściej uruchamia zabezpieczenia nadprądowe (np. wyłączniki, bezpieczniki) oraz może prowadzić do przegrzania przewodów, ale nie jest typowym impulsem napięciowym wyzwalającym SPD.
Odpowiedź "zwarciem w instalacji odbiorczej" również odnosi się przede wszystkim do zjawiska nadprądowego. Zwarcie generuje bardzo duży prąd i spadki napięć w części sieci, a nie "z natury" przepięcie udarowe. Choć w praktyce mogą pojawiać się zjawiska przejściowe (np. w stanach łączeniowych), samo zwarcie nie jest najczęstszą przyczyną zadziałania SPD.
Odpowiedź "zbyt dużym wiatrem" jest czynnikiem mechanicznym. Silny wiatr może pośrednio zwiększać ryzyko uszkodzeń (np. drgań, przetarć przewodów), ale nie stanowi typowego bodźca elektrycznego powodującego zadziałanie ogranicznika przepięć.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się zjawisko "wyładowania atmosferyczne", a pytanie dotyczy SPD, zwykle chodzi o przepięcia udarowe pochodzenia piorunowego.
