Dobór zajęć aktywizujących w pracy opiekuna medycznego powinien wynikać z aktualnych ograniczeń funkcjonalnych oraz możliwości sensorycznych pacjenta. W tym przypadku trzeba uwzględnić dwa czynniki jednocześnie: niedosłuch oraz opatrunek gipsowy na dominującej kończynie górnej. Aktywność powinna być możliwa do wykonania mimo unieruchomienia, nie powinna wymagać precyzyjnej pracy ręki dominującej i powinna być możliwa także przy ograniczonym odbiorze bodźców dźwiękowych.
Odpowiedź "Gry planszowe." jest trafna, ponieważ wiele gier planszowych opiera się na bodźcach wzrokowych (plansza, karty, pionki) i może być dostosowanych do możliwości pacjentki: można wybrać proste zasady, większe elementy, ograniczyć manipulację drobnymi przedmiotami lub zapewnić pomoc w przesuwaniu pionków. Dodatkowo gry wspierają kontakt społeczny, trening pamięci i koncentracji, co jest ważne u osób w podeszłym wieku.
Odpowiedź "Szydełkowanie." jest nieadekwatna, bo zwykle wymaga dobrej sprawności ręki dominującej, precyzyjnych chwytów i koordynacji obu rąk. Opatrunek gipsowy na dominującej kończynie znacząco ogranicza możliwość wykonania tej czynności i może powodować frustrację zamiast aktywizacji.
Odpowiedź "Słuchanie muzyki." nie jest najlepszym wyborem, ponieważ przy niedosłuchu aktywność oparta głównie na bodźcu dźwiękowym może nie spełnić celu (mniejsza przyjemność, trudność w odbiorze). W praktyce muzyka może pełnić funkcję relaksacyjną, ale w tym zestawie odpowiedzi mniej odpowiada potrzebie aktywizacji dostosowanej do deficytu słuchu.
Odpowiedź "Ćwiczenia w siłowni." jest najmniej właściwa: przy unieruchomieniu kończyny dominującej rośnie ryzyko przeciążenia, nieprawidłowej techniki, a także problemów z asekuracją i bezpieczeństwem. Taka aktywność wymaga zwykle kwalifikacji, oceny stanu zdrowia i odpowiednich warunków, co wykracza poza typową, bezpieczną aktywizację organizowaną przez opiekuna w warunkach opieki.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o aktywizację zawsze najpierw wypisz ograniczenia (ruchowe, sensoryczne, poznawcze), a dopiero potem oceń, które zajęcie ma największą szansę być wykonalne i bezpieczne oraz dać pacjentowi poczucie sprawczości.
