Osnowa realizacyjna (budowlana) jest zakładana po to, aby zapewnić pewną, stabilną i dogodnie rozmieszczoną bazę punktów do tyczenia elementów obiektu oraz do bieżącej obsługi geodezyjnej budowy. Jej wykonanie ma sens przede wszystkim wtedy, gdy istniejąca osnowa nie zapewnia wymaganej dostępności, stabilności albo geometrii dla planowanych prac.
Odpowiedź "obiekt można wytyczyć bezpośrednio z osnowy poligonowej" jest poprawna, ponieważ jeśli istniejąca osnowa poligonowa pozwala wykonać tyczenie wprost (z zachowaniem wymaganej dokładności i organizacji pracy), to tworzenie dodatkowej osnowy realizacyjnej byłoby działaniem nadmiarowym.
Pozostałe odpowiedzi opisują sytuacje, w których osnowa realizacyjna jest zwykle potrzebna lub co najmniej uzasadniona:
- "należy zbadać przemieszczenia obiektu" – kontrola przemieszczeń wymaga stabilnej bazy odniesienia i często specjalnie zaprojektowanego układu punktów, dlatego samo poleganie na przypadkowo rozmieszczonej osnowie może być niewystarczające.
- "trzeba wytyczyć osie konstrukcyjne" – osie wymagają powtarzalności tyczenia i wygodnych punktów nawiązania; osnowa realizacyjna ułatwia przenoszenie osi i ogranicza ryzyko błędów organizacyjnych w kolejnych etapach.
- "istniejąca osnowa poligonowa może ulec zniszczeniu podczas budowy" – to argument za założeniem osnowy realizacyjnej (np. w bezpieczniejszych miejscach lub z lepszą stabilizacją), aby nie utracić punktów odniesienia w trakcie robót.
W praktyce na egzaminie warto czytać uważnie negację w treści ("nie jest konieczne") i szukać wariantu, w którym już posiadana osnowa w pełni wystarcza, a nie wariantów opisujących dodatkowe potrzeby pomiarowe lub ryzyka na budowie.
