Zasady Dobrej Praktyki Rolniczej w uprawie warzyw opierają się na podejmowaniu decyzji w oparciu o ocenę sytuacji w polu, a nie na działaniach rutynowych. Dlatego poprawne jest regularne monitorowanie stanu uprawy (lustracje, obserwacje objawów chorób, obecności szkodników, zachwaszczenia) oraz stosowanie środków ochrony roślin tylko wtedy, gdy jest to konieczne. Taki sposób postępowania ogranicza liczbę zbędnych zabiegów, redukuje ryzyko pozostałości w plonie oraz wspiera ochronę środowiska i organizmów pożytecznych.
Opcja mówiąca o używaniu pestycydów bez kontroli i monitoringu jest nieprawidłowa, bo pomija kluczowy element dobrej praktyki: rozpoznanie zagrożenia i ocenę potrzeby zabiegu. W praktyce prowadzi to do nadużywania chemii, wzrostu kosztów i ryzyka odporności agrofagów.
Stosowanie nawozów organicznych bez analizy gleby również nie jest zgodne z dobrą praktyką, ponieważ nawet nawozy organiczne mogą powodować przenawożenie lub niewłaściwe proporcje składników, a bez znajomości pH i zasobności trudno dobrać dawki. Dobra praktyka to nawożenie "na podstawie potrzeb", nie "na wyczucie".
Pozostawianie resztek roślinnych na polu po zbiorach bywa oceniane różnie w zależności od gatunku, presji chorób i sposobu zagospodarowania. Same resztki mogą być źródłem infekcji i szkodników, jeśli nie są właściwie rozdrobnione i przyorane lub jeśli nie stosuje się innych działań sanitarnych. W kontekście pytania ta odpowiedź nie oddaje głównej zasady ZDPR: kontrola i działania uzasadnione stanem fitosanitarnym.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o dobrej praktyce szukaj odpowiedzi zawierających monitoring/obserwacje, uzasadnienie działania oraz ograniczanie niepotrzebnych zabiegów. Odpowiedzi skrajne ("bez kontroli", "bez analizy") zwykle wskazują na odstępstwo od dobrych praktyk.
