KWALIFIKACJA MOT2 - STYCZEŃ 2019

W diagnostyce rozrusznika ważne jest rozróżnienie między kontrolą elementów (co można ocenić po demontażu) a próbą funkcjonalną całego zespołu w warunkach obciążenia.

Odpowiedź "pracy pod obciążeniem" wskazuje na test, w którym rozrusznik wykonuje pracę w warunkach zbliżonych do rzeczywistych (gdy musi pokonać opory rozruchu silnika). Taki test dotyczy zachowania całego rozrusznika jako urządzenia, a nie pojedynczych elementów sprawdzanych na stanowisku kontrolno-pomiarowym po demontażu.

Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do typowych czynności kontrolnych przy zdemontowanym rozruszniku:

• "mechanizmu sprzęgającego" – sprawdza się działanie sprzęgła jednokierunkowego (czy przenosi moment w jednym kierunku i nie ślizga się/nie blokuje w niewłaściwy sposób), bo jego usterka często objawia się brakiem skutecznego rozruchu mimo pracy silnika elektrycznego.
• "cewki elektromagnetycznej" – w praktyce weryfikuje się element wykonawczy odpowiedzialny za załączenie i wysunięcie zębnika (elektromagnes/włącznik elektromagnetyczny), m.in. pod kątem uszkodzeń uzwojeń i działania mechanizmu załączania.
• "stanu łożysk wirnika" – kontrola luzów, zużycia i ewentualnych uszkodzeń łożysk/tulei jest kluczowa, bo wpływa na osiowość, hałas, tarcie oraz możliwość ocierania wirnika o stojan.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się sformułowanie "zdemontowany rozrusznik na stanowisku kontrolno-pomiarowym", zwykle chodzi o czynności pomiarowo-oględzinowe dotyczące podzespołów, a nie o pełną próbę obciążeniową w warunkach pracy zbliżonych do silnika spalinowego.