Format MP3 (kodowanie MPEG Layer III) jest powszechnie kojarzony z tym, że pozwala znacząco zmniejszyć rozmiar pliku audio w porównaniu z zapisem nieskompresowanym (np. PCM w pliku WAV). To właśnie oznacza "duży stopień kompresji" i jest praktyczną zaletą w multimediach: łatwiejsza dystrybucja, szybszy transfer, mniejsze wymagania pamięciowe.
W MP3 stosuje się kompresję stratną, czyli część informacji zostaje odrzucona. Jednak nie jest to "zaleta sama w sobie", tylko mechanizm umożliwiający uzyskanie małego rozmiaru pliku przy jakości, którą wiele osób odbiera jako wystarczającą do codziennego użytku. W praktyce zaletą ocenia się rezultat (mniejszy plik), a nie koszt uboczny (straty jakości).
Stwierdzenia o "wyeliminowaniu z sygnału niskich dźwięków" lub "wyeliminowaniu z sygnału wysokich dźwięków" są mylące. MP3 nie działa w prosty sposób jako filtr, który zawsze usuwa całe zakresy częstotliwości. Kodek wykorzystuje model percepcyjny (psychoakustykę), m.in. zjawisko maskowania, aby ograniczać te składowe, które są mniej słyszalne w danych warunkach. Uproszczenie do "wycięcia dołu" albo "wycięcia góry" prowadzi do typowego błędu egzaminacyjnego.
Wskazówka na egzamin: jeśli pytanie brzmi o "zaletę", zwykle chodzi o korzyść użytkową (np. mniejszy rozmiar, łatwiejsza transmisja), a nie o techniczne określenie metody, które samo w sobie może być wadą (stratność) lub neutralną cechą.
