W bibliografii tematycznej (tu: o historii sztuki) okładka pełni funkcję informacyjną i wizerunkową: ma szybko zasugerować czytelnikowi, czego dotyczy opracowanie oraz jaki jest jego charakter (np. przegląd literatury o danej epoce). Najlepszy wybór to reprodukcja znanej pracy artystycznej z okresu będącego głównym tematem bibliografii, ponieważ:
- wzmacnia spójność między treścią a oprawą graficzną,
- ułatwia odbiorcy rozpoznanie epoki i obszaru sztuki,
- jest czytelnym sygnałem "to publikacja o danym okresie/kanonie",
- zmniejsza ryzyko wprowadzenia w błąd co do zakresu czasowego.
Pozostałe propozycje są słabsze, bo niosą inny komunikat niż bibliografia o konkretnej epoce. "Abstrakcyjny obraz nowoczesny" może sugerować sztukę współczesną lub nowoczesne ujęcie tematu, ale niekoniecznie zgodne z zakresem bibliografii. "Portret współczesnego artysty" kieruje uwagę na postać i współczesność, co może zniekształcać odbiór publikacji, jeśli główny temat dotyczy innego okresu. "Zdjęcie starego manuskryptu" bywa trafne przy tematyce historii piśmiennictwa lub źródeł, ale w historii sztuki nie zawsze reprezentuje dominujący wątek (np. malarstwo, rzeźba, architektura).
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: okładka ma wzmacniać główny temat, a nie poboczny motyw. Jeśli pytanie wskazuje na "okres będący głównym tematem", to ilustracja z tej epoki jest najbardziej komunikatywna i najbezpieczniejsza edytorsko.
