W obmiarze robót tynkarskich najczęściej liczy się rzeczywistą powierzchnię do otynkowania. Dla pojedynczej ściany o kształcie prostokąta podstawą jest policzenie pola tej ściany, a następnie odjęcie pól elementów, których się nie tynkuje (np. otworów okiennych i drzwiowych).
Krok 1: pole całej ściany
Ściana ma wymiary 4 m × 3 m, więc jej pole wynosi:
4 × 3 = 12, czyli 12 m2.
Krok 2: odjęcie otworów
Podano, że łączna powierzchnia okien i drzwi to 2 m2. Tych fragmentów ściany nie tynkuje się, więc odejmujemy je od pola ściany:
12 − 2 = 10, czyli 10 m2.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 12 m2 – to pole całej ściany bez uwzględnienia otworów; błąd polega na pominięciu drugiej informacji z zadania.
- 14 m2 – taki wynik mógłby wyjść przy błędnym dodaniu 2 m2 zamiast odjęcia albo przy przypadkowym wyborze bez obliczeń.
- 16 m2 – nie wynika z danych; bywa efektem pomylenia operacji (np. 4×4) lub nieuważnego rachunku.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze podkreśl w treści informację o "powierzchni okien i drzwi" i zdecyduj, czy ją dodajesz czy odejmujesz. W typowym obmiarze tynku jest to powierzchnia do odjęcia, bo nie jest tynkowana.