Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest spółką kapitałową, a jej utworzenie wymaga zawarcia umowy spółki. W praktyce "klasycznym" i tradycyjnym sposobem zawarcia takiej umowy jest forma aktu notarialnego. Taka forma oznacza, że czynność prawna jest dokonana przed notariuszem, który sporządza akt i czuwa nad prawidłowością formalną oświadczeń woli wspólników.
Odpowiedź "formie aktu notarialnego" jest więc właściwa, bo wskazuje konkretną, szczególną formę prawną zastrzeżoną dla umowy spółki w tym trybie.
Pozostałe propozycje są błędne, ponieważ:
- "urzędzie gminy lub miasta" – urząd może być miejscem załatwiania wielu spraw administracyjnych, ale nie jest to wymagana forma zawarcia umowy spółki. Sama obecność w urzędzie nie zastępuje aktu notarialnego.
- "obecności dwóch świadków" – w niektórych sytuacjach prawnych świadkowie mogą występować, ale nie jest to wymóg konstytutywny dla umowy spółki z o.o. Świadkowie nie nadają czynności formy szczególnej.
- "obecności urzędnika skarbowego" – organ podatkowy nie jest stroną czynności zawarcia umowy spółki. Obowiązki podatkowe i rejestracyjne mogą pojawiać się później, ale nie tworzą wymogu co do formy samej umowy.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pada sformułowanie "umowa musi być sporządzona w…", należy odróżnić miejsce lub osoby towarzyszące od formy czynności prawnej. "Akt notarialny" to forma, a urząd/świadkowie/urzędnik to jedynie potencjalne okoliczności, które zwykle nie spełniają wymogów formy szczególnej.
