Ocena skuteczności nowych strategii wsparcia powinna opierać się na systematycznych danych, a nie na jednorazowych wrażeniach. Dlatego właściwym działaniem jest monitorowanie postępów podopiecznego i zapisywanie obserwacji. Taka praktyka pozwala:
- sprawdzić, czy następuje zmiana zgodna z celem (np. większa samodzielność, lepsza komunikacja, mniej trudności w ADL),
- porównać stan "przed" i "po" wdrożeniu strategii,
- wychwycić, które elementy strategii działają, a które wymagają korekty,
- udokumentować efekty w sposób możliwie obiektywny i powtarzalny.
Odpowiedź "Porównaj wyniki podopiecznego z wynikami innych osób niepełnosprawnych." jest słaba, bo funkcjonowanie zależy od wielu indywidualnych czynników (rodzaj i stopień niepełnosprawności, środowisko, wsparcie rodziny, współwystępujące trudności). Takie porównania mogą być niemiarodajne, a w praktyce mogą prowadzić do nieadekwatnych wniosków.
Odpowiedź "Zapytaj podopiecznego, czy nowe strategie są skuteczne." bywa pomocna jako informacja zwrotna, ale sama w sobie nie jest wystarczająca do oceny skuteczności. Subiektywna opinia może nie odzwierciedlać realnej zmiany funkcjonowania, a dodatkowo zależy od relacji, nastroju i bieżących wydarzeń.
Odpowiedź "Zastosuj te same strategie dla innych osób niepełnosprawnych i porównaj wyniki." nie jest właściwą metodą oceny w pracy asystenckiej z konkretnym podopiecznym. Skuteczność wsparcia musi być zindywidualizowana; przenoszenie strategii "w ciemno" na inne osoby nie daje pewnego wniosku o tym, czy działa ona u Twojego podopiecznego i dlaczego.
W praktyce warto łączyć monitoring z prostymi wskaźnikami (np. liczba udanych prób, czas wykonania czynności, poziom potrzebnej pomocy) oraz regularnie omawiać wyniki z podopiecznym i – jeśli to zasadne – z zespołem wspierającym.
