Przy klejeniu materiałów odzieżowych (np. podklejaniu, laminowaniu) kluczowe jest uzyskanie ciągłego i równomiernego kontaktu między warstwami oraz prawidłowej pracy warstwy klejowej. Gdy jedna warstwa ma 0,5 mm, a druga 1,0 mm, pojawia się typowy problem: przy tych samych nastawach prasy cieńsza strona może zostać łatwo nadmiernie skompresowana, a grubsza może nie osiągnąć wystarczającego docisku, co skutkuje lokalnym niedoklejeniem.
Dlatego parametrem, który bezpośrednio "reaguje" na różnicę grubości, jest ciśnienie klejenia. Większy docisk pomaga wyrównać różnice w kompresji i zapewnić odpowiednie przyleganie, co sprzyja właściwej penetracji/zwilżeniu warstwy klejowej na całej powierzchni złącza. W praktyce przemysłowej stosuje się prasy z regulacją docisku właśnie po to, by dopasować proces do grubości i ściśliwości materiału.
Odpowiedź "temperaturę klejenia" jest mniej trafna jako reakcja na samą różnicę grubości: temperatura odpowiada przede wszystkim za aktywację kleju termoplastycznego i rozwój wytrzymałości spoiny, ale nie gwarantuje kontaktu, jeśli docisk jest niewystarczający w grubszych miejscach. Podobnie "czas klejenia" determinuje długość działania ciepła i nacisku, jednak wydłużenie czasu nie rozwiąże problemu nierównego docisku, a może zwiększyć ryzyko przegrzania lub odkształceń.
Opcja "rodzaj kleju" bywa ważna, lecz dotyczy przede wszystkim zgodności z rodzajem włókien, przeznaczeniem wyrobu i wymaganiami użytkowymi. Sama różnica grubości dwóch materiałów, przy założeniu tego samego typu kleju i technologii, najczęściej wymusza korektę parametru mechanicznego, czyli ciśnienia. Po sklejeniu poprawność nastaw weryfikuje się m.in. próbą odrywania i oceną równomierności połączenia.
