Tablica routingu (routing table) opisuje, którędy system ma wysyłać pakiety IP: zawiera m.in. sieć docelową, maskę/prefiks, bramę (gateway), interfejs oraz metrykę. Po skonfigurowaniu routingu statycznego administrator powinien sprawdzić, czy wpis faktycznie znajduje się w tabeli i czy nie ma konfliktu z trasą domyślną lub trasami o niższej metryce.
W systemie Linux klasycznym poleceniem do podglądu tabeli jest route -n. Przełącznik -n oznacza tryb numeric, czyli wyświetlanie adresów IP liczbowo, bez prób zamiany na nazwy hostów (DNS). Dzięki temu wynik pojawia się szybciej i jest bardziej jednoznaczny diagnostycznie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- route print – jest typowe dla Windows, gdzie służy do wyświetlania zawartości lokalnej tablicy routingu. W kontekście Linux nie jest standardową składnią tego narzędzia.
- route show – nie jest standardowym wariantem polecenia route w typowych dystrybucjach Linux/Unix do wyświetlania tabeli routingu.
- route display – również nie jest standardowym poleceniem systemowym do takiej operacji.
Warto pamiętać, że w wielu dystrybucjach Linux polecenie route bywa uznawane za przestarzałe, a obecnie zalecanym narzędziem jest pakiet iproute2, np. ip route list. Na egzaminie kluczowe jest jednak rozpoznanie właściwej składni dla wskazanego systemu operacyjnego i odróżnienie Linux od Windows.
