W DNS różne typy rekordów rozwiązują różne problemy mapowania. Gdy chcesz utworzyć subdomenę taką jak blog.mojastrona.pl i ma ona wskazywać na inną nazwę domenową (czyli być aliasem), standardowo stosuje się rekord CNAME. Taki rekord mówi resolverom: "ta nazwa jest tylko inną nazwą (aliasem) dla wskazanego hosta". Dzięki temu, jeśli docelowy host zmieni swoje rekordy adresowe, alias nadal działa bez zmiany po stronie subdomeny.
Dlaczego pozostałe opcje nie pasują?
- "A" (rekord A) mapuje nazwę hosta bezpośrednio na adres IPv4. Jest właściwy wtedy, gdy znasz docelowy adres IP i chcesz, aby subdomena wskazywała na konkretny serwer. Nie jest to rekord do tworzenia aliasu "nazwa → nazwa".
- "MX" służy do wskazywania serwerów obsługujących pocztę dla domeny (routing e-mail). To rekord typowo związany z konfiguracją poczty, a nie z kierowaniem ruchu WWW lub tworzeniem aliasów subdomen.
- "TXT" przechowuje dowolne dane tekstowe w DNS. Często wykorzystuje się go do weryfikacji usług, polityk SPF/DKIM/DMARC czy innych metadanych, ale nie jest przeznaczony do wskazywania docelowego hosta dla subdomeny.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy potrzebujesz mapowania nazwa → IP (wtedy typowo A/AAAA), czy nazwa → nazwa (wtedy CNAME). Dopiero potem wybieraj rekordy specjalistyczne (MX dla poczty, TXT dla danych opisowych).
