Efekt rozmytego tła (często opisywany jako bokeh) jest bezpośrednio związany z głębią ostrości, czyli zakresem odległości, w którym obiekty na zdjęciu są postrzegane jako ostre. Aby tło za modelem było wyraźnie nieostre, dążysz do zmniejszenia głębi ostrości.
Najbardziej typowym ustawieniem aparatu/obiektywu, które do tego prowadzi, jest otwarcie przysłony, czyli ustawienie mniejszej liczby f. W praktyce: f/1.4–f/2.8 daje zwykle dużo mocniejsze rozmycie tła niż f/8–f/11. Dlatego odpowiedź "Zmniejsz wartość przysłony" (rozumiana jako mniejsza liczba f) najtrafniej wskazuje narzędzie do uzyskania rozmycia.
Dlaczego pozostałe opcje nie są najlepsze?
- "Zwiększ wartość ISO" – ISO służy do zwiększenia czułości (jaśniejszej ekspozycji przy tych samych pozostałych parametrach), ale ubocznym skutkiem jest większy szum. Zmiana ISO nie zmienia głębi ostrości, więc nie jest podstawowym sposobem na rozmycie tła.
- "Zwiększ prędkość migawki" – krótszy czas migawki ogranicza poruszenie (i przyciemnia ekspozycję), ale nie jest narzędziem do kontroli głębi ostrości. Może pośrednio wymusić inne parametry, jednak sam w sobie nie "rozmywa tła" w sensie małej głębi ostrości.
- "Zmniejsz moc oświetlenia studyjnego" – moc światła wpływa na ekspozycję. Mniejsze światło może wręcz skłonić do podniesienia ISO lub wydłużenia czasu, ale nadal nie jest to bezpośrednia kontrola głębi ostrości.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy rozmycia tła, najpierw myśl o przysłonie (liczbie f). Dopiero potem o ogniskowej i odległości od tła, a na końcu o ISO i czasie jako o parametrach "ratunkowych" dla ekspozycji.
