W projektowaniu bazy danych kluczowe jest określenie krotności związku między encjami, czyli ile rekordów jednej encji może być powiązanych z iloma rekordami drugiej encji.
Dla encji "Nauczyciel" i "Przedmiot" typowa sytuacja organizacyjna w szkole jest taka, że jeden nauczyciel może uczyć wielu przedmiotów (np. informatyka i matematyka), a jednocześnie jeden przedmiot może być nauczany przez wielu nauczycieli (np. kilku nauczycieli matematyki w różnych klasach, grupach lub rocznikach). To dokładnie odpowiada relacji wiele-do-wielu (N:M), więc taka odpowiedź jest poprawna.
Odpowiedź "Relacja jedno-do-jednego, ponieważ jeden nauczyciel może uczyć tylko jednego przedmiotu." jest błędna, bo zakłada skrajne ograniczenie, które nie jest typowe i nie wynika z opisu problemu. Relacja 1:1 oznaczałaby, że każdy nauczyciel ma dokładnie jeden przedmiot i każdy przedmiot ma dokładnie jednego nauczyciela, co w praktyce rzadko ma zastosowanie.
Odpowiedź "Relacja jedno-do-wielu, ponieważ jeden nauczyciel może uczyć wielu przedmiotów." jest niepełna: opisuje tylko jedną stronę zależności. Relacja 1:N wymagałaby, aby każdy przedmiot był przypisany do dokładnie jednego nauczyciela, co nie musi być prawdą (i zwykle nie jest).
Odpowiedź "Relacja wiele-do-jednego, ponieważ wielu nauczycieli może uczyć jeden przedmiot." również opisuje tylko jedną stronę i odwraca akcent: N:1 wymagałaby, aby każdy nauczyciel uczył dokładnie jednego przedmiotu, co nie pasuje do realnych przypadków i do opisu zadania.
Wskazówka egzaminacyjna: sprawdzaj zawsze oba kierunki ("nauczyciel → przedmiot" i "przedmiot → nauczyciel"). Jeśli w obu kierunkach może wystąpić "wiele", to jest to N:M. W implementacji relacyjnej najczęściej tworzy się wtedy tabelę łącznikową (asocjacyjną) z kluczami obcymi do obu encji.
