Układy sieciowe TT i TN różnią się przede wszystkim tym, w jaki sposób realizowane jest połączenie ochronne obudów (części przewodzących dostępnych) z ziemią oraz z punktem neutralnym źródła zasilania.
Dlaczego poprawna odpowiedź jest poprawna?
W układzie TT punkt neutralny źródła zasilania (np. transformatora) jest uziemiony, ale instalacja odbiorcza ma własny, lokalny uziom. Obudowy urządzeń łączy się przewodem ochronnym z tym uziomem, czyli "przez odrębny tor/połączenie uziemiające" niezależne od przewodu neutralnego sieci. To oddzielenie jest sednem TT.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Wszystkie części przewodzące są połączone bezpośrednio z uziemieniem" – sformułowanie jest zbyt ogólne i nie pokazuje różnicy względem TN. W praktyce zarówno w TT, jak i TN dąży się do ochronnego połączenia części przewodzących, ale kluczowe jest gdzie jest odniesienie: w TT do lokalnego uziomu, a w TN do punktu neutralnego źródła poprzez PE/PEN.
- "Obudowy są połączone z neutralnym przewodem systemu zasilania" – to opis charakterystyczny dla rozwiązań z rodziny TN (w szczególności historycznych/nieprawidłowych uproszczeń), a nie dla TT. W TT nie opiera się ochrony na połączeniu obudów z przewodem neutralnym sieci.
- "Wszystkie części przewodzące są odizolowane od ziemi" – to nie opisuje układu TT ani TN. Ochrona przeciwporażeniowa nie polega na izolowaniu wszystkich części przewodzących od ziemi, tylko na kontrolowanym połączeniu ochronnym, wyrównaniu potencjałów i samoczynnym wyłączeniu zasilania w razie uszkodzenia.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj, że TT = lokalny uziom odbiorcy, a TN = powrót do punktu neutralnego źródła przez PE/PEN. Jeśli w odpowiedzi pojawia się łączenie obudów z N jako cecha TT, to jest to sygnał ostrzegawczy.
