W kompozycji florystycznej dobór materiału roślinnego nie polega na wymuszeniu pełnej jednorodności, lecz na świadomym łączeniu podobieństw i różnic. Użycie różnych kwiatów (np. o odmiennych kształtach, wielkościach, barwach czy fakturach) jest jednym z podstawowych sposobów uzyskania kontrastu, dynamiki i czytelnej struktury kompozycji.
Zdanie "Różne kwiaty mogą być użyte do tworzenia kontrastu i zróżnicowania w kompozycji." jest poprawne, ponieważ kontrast jest narzędziem projektowym: może podkreślać dominantę, budować akcenty, różnicować plany oraz zapobiegać monotonii. Różnorodność nie oznacza chaosu — spójność uzyskuje się przez powtórzenia (np. tej samej barwy w kilku miejscach), zachowanie proporcji oraz ograniczenie liczby "głównych" motywów.
Pozostałe stwierdzenia są nieprawdziwe jako reguły ogólne. Wymóg, że wszystkie kwiaty muszą być tego samego rodzaju, sztucznie ogranicza możliwości i nie jest standardem w florystyce (wyjątkiem bywa celowy bukiet jednogatunkowy, ale to wybór stylistyczny, a nie konieczność). Podobnie, założenie jednego koloru nie jest obowiązkowe — kompozycje mogą być monochromatyczne, analogiczne lub kontrastowe, zależnie od efektu. Wreszcie, jednakowa wielkość wszystkich kwiatów nie jest wymagana; zróżnicowanie skali często pomaga zbudować głębię i hierarchię elementów.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "dobór" i "różne rodzaje kwiatów", zwykle sprawdzana jest umiejętność rozpoznania, że zróżnicowanie może być celowe i służy konkretnemu efektowi (kontrast, rytm, dominanta), a nie jest błędem.
