W klasyfikacji mleka surowego o przypisaniu do klasy decyduje spełnienie wszystkich wymagań dla danej klasy. Stosuje się zasadę praktyczną: mleko otrzymuje najwyższą klasę, dla której komplet parametrów mieści się w limitach (a jeśli jeden parametr nie spełnia wymagań klasy wyższej, partia spada do klasy niższej).
Dla podanych danych kluczowa jest liczba komórek somatycznych: około 490 000 w 1 ml. Z tabeli wymagań wynika, że dla klasy ekstra dopuszczalne jest maksymalnie 400 000/ml, dla klasy I maksymalnie 500 000/ml, a dla klasy II maksymalnie 1 000 000/ml. Wynik 490 000/ml nie spełnia progu klasy ekstra (jest powyżej 400 000), ale spełnia próg klasy I (jest poniżej 500 000). To przesądza o wyborze klasy I.
Pozostałe parametry nie zmieniają wyniku w górę: gęstość 1,030 g/ml jest wyższa niż wymagane minimum (1,0280), więc nie dyskwalifikuje. Brak antybiotyków i brak aflatoksyny M1 to wymóg bezwzględny dla wszystkich klas, więc spełnienie go jest konieczne, ale samo w sobie nie oznacza automatycznie klasy ekstra.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Klasa ekstra" odpada, bo przy tej klasie limit komórek somatycznych jest niższy (400 000/ml), a podany wynik go przekracza.
- "Klasa II" byłaby właściwa dopiero wtedy, gdyby mleko nie mieściło się w limicie klasy I (np. przekroczyło 500 000/ml), ale nadal spełniało wymagania klasy II.
- "Pozaklasowe" sugeruje niespełnienie podstawowych wymagań (np. wykryte substancje niedozwolone lub rażące przekroczenia). Tu podano brak antybiotyków i aflatoksyny oraz parametry mieszczące się w klasie I.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze porównuj wynik z progami od najwyższej klasy do niższych i pamiętaj, że "maksymalnie" oznacza granicę, której nie wolno przekroczyć.
