Zestawienie obrotów i sald (dla kont księgi głównej) pełni funkcję kontroli arytmetycznej zapisów. Wynika to z zasady podwójnego zapisu: każda operacja gospodarcza jest księgowana po dwóch stronach (Dt/Wn i Ct/Ma) na odpowiednich kontach, w tej samej kwocie.
Dlatego podstawowym warunkiem poprawności jest, aby suma obrotów Dt wszystkich kont była równa sumie obrotów Ct wszystkich kont. Jeżeli te sumy nie są równe, oznacza to błąd (np. zapis jednostronny, pomyłkę w kwocie albo ujęcie operacji na niewłaściwej stronie).
W zestawieniu kontroluje się również salda. W ujęciu zbiorczym powinno być spełnione, że suma sald początkowych po stronie Dt równa się sumie sald początkowych po stronie Ct oraz analogicznie na koniec okresu: suma sald końcowych Dt równa się sumie sald końcowych Ct. To sprawdza spójność danych na początku i na końcu badanego okresu.
Stwierdzenie, że "suma obrotów Dt nie może być równa sumie obrotów Ct" jest błędne, bo właśnie ta równość jest oczekiwana przy prawidłowych zapisach. Także porównywanie "sumy sald początkowych Dt" z "sumą sald końcowych Ct" miesza różne momenty (początek vs koniec) i różne wielkości. Z kolei teza, że "suma sald początkowych wszystkich kont jest równa sumie sald końcowych", jest nieuzasadniona: salda zmieniają się w trakcie okresu wskutek obrotów, więc nie ma ogólnej zasady ich równości.
W praktyce księgowej takie warunki traktuje się jako szybki test spójności danych przed dalszymi czynnościami (np. uzgodnieniami, zamknięciem okresu, sporządzeniem sprawozdań).
