W rachunkowości obowiązuje zasada podwójnego zapisu: każda operacja gospodarcza wpływa co najmniej na dwa konta i jest ujmowana równocześnie po dwóch stronach zapisu (Wn i Ma). Aby rozpoznać rodzaj zapisu, nie wystarczy sama informacja, że jest to zapis podwójny — kluczowe jest, ile kont uczestniczy w dekretacji po każdej ze stron.
"zapis podwójny prosty" oznacza układ 1–1: jedna kwota jest zaksięgowana po stronie Wn jednego konta i ta sama kwota po stronie Ma jednego konta. To najczęstsza, podstawowa forma dekretacji, łatwa do kontroli: kwota po Wn jednego konta = kwota po Ma drugiego konta.
"zapis podwójny złożony" dotyczy dekretacji, w której po stronie Wn lub po stronie Ma występuje więcej niż jedno konto (np. 1–2 lub 2–1). Taki zapis jest nadal podwójny, ale nie jest prosty, ponieważ rozdziela kwotę na kilka kont po jednej stronie.
Odpowiedzi z wyrażeniem "zapis powtórzony" nie odpowiadają standardowemu, klasycznemu podziałowi dekretacji na zapis prosty i złożony używanemu w nauczaniu podstaw ewidencji księgowej. Mogą kojarzyć się z potocznym "powtórzeniem" księgowania (np. pomyłkowym zdublowaniem), ale to nie jest typ zapisu opisujący konstrukcję dekretu (liczbę kont po Wn/Ma).
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze policz konta po obu stronach dekretu. Jeśli widzisz dokładnie jedno konto po stronie Wn i jedno konto po stronie Ma — wybierasz zapis prosty. Gdy po którejś stronie jest więcej kont (nawet przy tej samej sumie) — jest to zapis złożony.
