Żarówka świeci wtedy, gdy przez jej włókno (lub element świecący) płynie prąd. Aby prąd popłynął, muszą być spełnione dwa podstawowe warunki:
- musi istnieć źródło napięcia (zasilanie),
- musi istnieć zamknięty obwód, czyli ciągła droga przewodzenia od jednego bieguna źródła, przez odbiornik (żarówkę), do drugiego bieguna źródła.
W analizie schematu najpewniejszą metodą jest "przejście" połączeń krok po kroku: start od bieguna źródła, następnie przewód, element łączeniowy (np. wyłącznik), żarówka i powrót do źródła. Jeśli na tej drodze występuje przerwa (np. rozłączony styk, brak przewodu, element wpięty nieciągle), prąd nie popłynie i żarówka nie zaświeci.
Drugim typowym powodem braku świecenia jest obejście żarówki przewodem (zwarcie równoległe do żarówki). Wtedy prąd wybiera drogę o dużo mniejszej rezystancji, a na żarówce nie odkłada się wymagany spadek napięcia – efekt może być taki, że nie świeci mimo "dużej liczby połączeń" na rysunku.
Dlatego poprawny wariant to ten, w którym:
- żarówka jest włączona w tor prądowy (nie jest pominięta przewodem),
- wyłącznik (jeżeli występuje) zapewnia zamknięcie obwodu,
- nie ma przerwy w żadnym miejscu pętli obwodu.
Pozostałe warianty schematu są błędne typowo z jednego z powodów: pokazują obwód otwarty (brak ciągłości) albo takie połączenie, które tworzy zwarcie/obejście odbiornika. Na egzaminie warto sprawdzać każdy wariant identycznym algorytmem: tor prądu + ewentualne obejścia.
