W tym typie zadania kluczowe jest odczytanie z rysunku cech układu przestrzennego, a następnie dopasowanie ich do pojęć z teorii kompozycji.
"Symetria i kontrast barw" jest właściwe, gdy widoczna jest oś kompozycyjna, a elementy po jej lewej i prawej stronie są powtórzone w sposób odpowiadający (ten sam kształt/rozmieszczenie kwater, analogiczne rabaty, zbliżone podziały). Symetria w ogrodzie formalnym lub półformalnym daje wrażenie ładu i równowagi. Jednocześnie kontrast barw występuje wtedy, gdy projekt celowo zestawia kolory silnie się odcinające (np. jasne–ciemne lub barwy dopełniające), aby podkreślić podziały kompozycyjne albo prowadzić wzrok widza.
Odpowiedź "Dominanta i asymetria" byłaby trafna w układzie, w którym jeden element wyraźnie góruje nad innymi (dominanta), a rozmieszczenie części kompozycji nie jest lustrzane względem osi. Jeżeli rysunek pokazuje powtarzalność po obu stronach, asymetria nie jest cechą wiodącą.
Odpowiedź "Symetria i dominanta" myli dwa różne akcenty: można mieć ogród symetryczny z dominantą, ale dominanta musi być jednoznaczna (np. wyróżniony obiekt, punkt centralny o większej skali lub silniejszym oddziaływaniu). Jeśli rysunek przede wszystkim pokazuje równorzędne, powtarzalne pola, a efekt przyciągania uwagi buduje kolor, to "dominanta" nie opisuje najważniejszej zasady.
Odpowiedź "Kontrast kształtów i asymetria" byłaby właściwa, gdyby zestawiano różne formy (np. geometryczne kontra swobodne) i jednocześnie brakowałoby osiowego, lustrzanego porządku. Jeśli na rysunku rozstrzygające są powtórzenia osiowe i różnice kolorystyczne, ta para pojęć nie pasuje.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy istnieje oś i czy elementy są "odbite lustrzanie" (symetria/asymetria). Dopiero potem oceniaj, jaki typ kontrastu jest dominujący: barw, kształtów czy faktur.
