Przy przygotowaniu układu kroju na aksamicie kluczowe jest to, że jest to tkanina z włosem (runem). W zależności od tego, w którą stronę ułożony jest włos, materiał inaczej odbija światło. Jeśli elementy zostaną ułożone w różnych kierunkach, po zszyciu mogą wyglądać jakby były z różnych partii barwnych: pojawi się efekt różnic odcienia i połysku, potocznie określany jako cieniowanie. Dlatego w praktyce krojczej przy aksamicie stosuje się układ w jednym kierunku.
Drugim obowiązkowym elementem poprawnego przygotowania do rozkroju jest uwzględnienie dodatków na szwy i podwinięcia. Są one częścią dokumentacji kroju i decydują o tym, czy po zszyciu oraz wykończeniu (np. podłożeniu dołu, wykończeniu rękawów) wyrób osiągnie zaplanowane wymiary i będzie możliwy do prawidłowego zmontowania.
Dlatego odpowiedź: "Formy ułożyć w jednym kierunku z uwzględnieniem dodatków na szwy i podwinięcia." spełnia dwa warunki jednocześnie: zachowuje jednolity kierunek włosa oraz poprawność technologiczną kroju.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- Układ w dwóch kierunkach na aksamicie zwiększa ryzyko różnic wizualnych między elementami (efekt cieniowania), nawet jeśli kontroluje się kierunek osnowy.
- Nie uwzględnianie kierunku nitki prostej może prowadzić do deformacji elementów po uszyciu lub w użytkowaniu (złe układanie się odzieży), a w dodatku nie rozwiązuje problemu włosa.
- Pominięcie dodatków na szwy i podwinięcia jest błędem technologicznym: elementy mogą wyjść za małe, a operacje szycia i wykończenia nie będą zgodne z założeniami.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się materiał typu aksamit/sztruks/welur, szukaj zasady jednego kierunku układu; gdy mowa o "przygotowaniu do rozkroju", odpowiedź zwykle obejmuje też dodatki (szwy, podwinięcia).
