W protezach osiadających (czyli takich, które przenoszą obciążenia głównie na podłoże śluzówkowo-kostne) istotne są cechy materiału związane z przenoszeniem sił oraz możliwością adaptacji i korekty w czasie użytkowania. Materiał o bardzo dużej twardości i znikomej elastyczności będzie mniej korzystny, bo gorzej "wybacza" nierównomierne obciążenia i jest trudniejszy w klinicznej/laboratoryjnej korekcie.
Porcelana jest materiałem bardzo twardym i zasadniczo nieelastycznym; dodatkowo ma charakter kruchy (łatwiej pęka przy uderzeniu lub punktowym przeciążeniu niż tworzywa polimerowe). Z tego powodu, przy założeniu pytania "najmniej odpowiedni ze względu na twardość i brak elastyczności", wskazanie porcelany jest najbardziej spójne.
- Akryl (żywice akrylowe) jest typowym materiałem dla baz płyt protez i wielu rozwiązań w protetyce ruchomej. Nie jest to materiał idealny, ale w porównaniu z porcelaną jest zdecydowanie mniej twardy i łatwiejszy do dopasowania, naprawy oraz podścieleń.
- Metal jest twardy i nieelastyczny, jednak w praktyce bywa stosowany jako element konstrukcyjny (np. w protezach częściowych, płytach wzmacnianych). Sam fakt twardości nie przekreśla zastosowania metalu w uzupełnieniach ruchomych, bo jego rola może dotyczyć szkieletu, a adaptację do podłoża zapewnia warstwa tworzywa.
- Kompozyt jest materiałem polimerowym z wypełniaczem; w protetyce może występować m.in. w zębach/prowizoriach i naprawach. Zwykle nie jest tak twardy i kruchy jak porcelana oraz ma bardziej "tworzywowy" charakter pracy materiału.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się para cech "bardzo twardy" + "brak elastyczności", najczęściej chodzi o odróżnienie materiałów ceramicznych od polimerów. Warto też pamiętać o rozróżnieniu: materiał na bazę protezy i materiał na zęby protezowe to często inne grupy materiałów, o innych wymaganiach.
