Opis "liście żółkną między żyłkami, a żyłki pozostają zielone" odpowiada zjawisku chlorozy międzyżyłkowej. Taki obraz najczęściej wiąże się z niedoborem magnezu, ponieważ magnez jest kluczowym składnikiem związanym z funkcjonowaniem aparatu fotosyntetycznego (m.in. jest niezbędny do prawidłowego tworzenia i utrzymania chlorofilu oraz pracy enzymów). Gdy brakuje Mg, roślina ma ograniczoną zdolność syntezy/utrzymania chlorofilu w tkance blaszki liściowej, dlatego przestrzenie między żyłkami bledną i żółkną, podczas gdy same żyłki (z przewodzącymi tkankami) dłużej pozostają zielone.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do opisu?
- Azot – jego niedobór zwykle powoduje bardziej ogólne, równomierne żółknięcie (chloroza uogólniona), ponieważ N jest silnie związany z syntezą białek i chlorofilu w całej blaszce. W samym opisie kluczowy jest kontrast: zielone żyłki i żółte przestrzenie między nimi.
- Fosfor – przy niedoborze P częściej obserwuje się zahamowanie wzrostu i ciemnozielone zabarwienie, a niekiedy purpurowienie (antocyjany), a nie typową chlorozy międzyżyłkową.
- Potas – jego niedobór często manifestuje się zamieraniem brzegów liści, "przypaleniem" (nekrozą brzeżną) lub plamistościami, zwłaszcza na obrzeżach, a nie klasycznym wzorem międzyżyłkowym z zielonymi żyłkami.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o niedobory składników zwracaj uwagę na "wzór" przebarwień: czy jest równomierny, brzeżny, plamisty, czy międzyżyłkowy. Sformułowanie "między żyłkami" jest zwykle informacją rozstrzygającą. W praktyce warto dodatkowo ocenić, na których liściach objawy pojawiają się najpierw (starszych czy młodszych) oraz warunki podłoża i nawożenia, bo mogą nasilać problem.
