W ocenie jakości wód powierzchniowych często stosuje się podejście progowe: mierzone wskaźniki (tu: azot ogólny i tlen rozpuszczony) porównuje się z wartościami granicznymi przypisanymi do poszczególnych klas jakości (I–IV). Następnie wodzie przypisuje się klasę wynikającą z tego porównania.
Azot ogólny jest wskaźnikiem obciążenia biogenami. Zbyt wysoka zawartość azotu sprzyja procesom eutrofizacji (nadmierny rozwój glonów i roślinności), co może pośrednio pogarszać warunki tlenowe. Tlen rozpuszczony informuje o warunkach do życia organizmów wodnych i o przebiegu procesów samooczyszczania. Niższy tlen zwykle oznacza większe obciążenie materią organiczną, intensywniejszy rozkład lub słabsze natlenianie.
Dla podanych wartości: azot ogólny = 6 mg N/l oraz tlen rozpuszczony = 6,5 mg O2/l. Taki zestaw wskazuje na wodę o jakości pośredniej: nie jest to poziom typowy dla najlepszej klasy, ale nie jest też skrajnie zły. Z tego powodu przypisuje się klasę II.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Klasa I odpowiada zwykle wodom o bardzo dobrych parametrach, w tym niskich biogenach i bardzo dobrym natlenieniu. Przy azocie ogólnym na poziomie 6 mg N/l woda nie spełnia tego poziomu.
- Klasa III sugerowałaby wyraźniej pogorszone parametry (np. wyższe biogeny i/lub gorsze warunki tlenowe) niż wynika to z podanych wartości.
- Klasa IV dotyczy wód o najsłabszej jakości, gdzie wartości wskaźników istotnie przekraczają progi dopuszczalne dla klas lepszych; przy tlenie 6,5 mg O2/l i azocie 6 mg N/l nie jest to najbardziej adekwatna ocena.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w zadaniu podano kilka wskaźników, trzeba je odnieść do progów i pamiętać o zasadzie, że o klasie często decyduje parametr ograniczający (ten, który wypada gorzej względem wymagań).
