W składzie tekstu (DTP) wyróżnia się typowe błędy łamania związane z tym, jak wiersze akapitu układają się względem łamu (kolumny) i podziału na strony/kolumny. Jednym z najbardziej widocznych estetycznie błędów jest wdowa.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "wdowa"?
Wdowa w polskiej terminologii DTP oznacza sytuację, w której ostatni wiersz akapitu jest bardzo krótki w porównaniu do szerokości łamu (często jest to pojedyncze słowo). Taki "zawieszony" koniec akapitu zaburza rytm typograficzny, wygląda przypadkowo i jest traktowany jako błąd wymagający korekty. Na ilustracji zaznaczony wiersz to właśnie jednowyrazowa końcówka akapitu, więc spełnia definicję wdowy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Sierota" dotyczy zwykle pojedynczego wiersza akapitu pozostawionego na dole kolumny/strony, gdy reszta akapitu przechodzi dalej. Kluczowe jest tu osamotnienie wiersza na dole w wyniku podziału kolumny/strony, a nie "krótkość" ostatniej linii.
- "Bękart" odnosi się do sytuacji, gdy pierwszy wiersz akapitu zostaje samotnie na dole kolumny (reszta akapitu przechodzi do następnej). To błąd związany z początkiem akapitu, nie z jego końcówką.
- "Szewc" to przypadek, gdy ostatni wiersz akapitu pozostaje samotnie na górze nowej kolumny/strony. Znowu decyduje umiejscowienie względem przełamania kolumny/strony, a nie to, że linia jest jednowyrazowa.
Wskazówka egzaminacyjna: Najpierw ustal, czy zaznaczony fragment jest końcem czy początkiem akapitu, a dopiero potem oceniaj, czy problem wynika z podziału kolumny/strony czy z nienaturalnie krótkiej linii. To ogranicza typową pomyłkę "wdowa" vs "sierota".
Praktyka zawodowa: Błędy tego typu eliminuje się m.in. przez korektę łamania, przenoszeń, odstępów lub ustawienia utrzymywania wierszy akapitu razem, aby końcówka akapitu nie była zbyt krótka i nie psuła estetyki składu.
