SSH (Secure Shell) to protokół używany do zdalnego dostępu administracyjnego i zarządzania systemami/urządzeniami przez sieć. Jego kluczową cechą jest to, że połączenie jest chronione kryptograficznie.
Poprawne jest zdanie: "Bezpieczny protokół terminalu sieciowego udostępniający usługi szyfrowania połączenia.", ponieważ SSH tworzy zaszyfrowany kanał, dzięki czemu podsłuch w sieci nie ujawnia treści poleceń, haseł ani przesyłanych danych. W praktyce SSH realizuje też elementy bezpieczeństwa wykraczające poza samo szyfrowanie: zapewnia integralność (ochronę przed modyfikacją w trakcie transmisji) oraz uwierzytelnianie stron (np. serwera poprzez klucz hosta i użytkownika poprzez hasło/klucz publiczny).
Pozostałe zdania są niepoprawne, bo opisują cechy charakterystyczne raczej dla rozwiązań niezabezpieczonych lub błędnie negują właściwości SSH:
- Twierdzenie o "niezapewnianiu kodowania transmisji" zaprzecza temu, że SSH z definicji zapewnia poufność poprzez szyfrowanie.
- Stwierdzenie o "wysyłaniu zwykłego tekstu" jest sprzeczne z ideą SSH — dane w sesji są przesyłane w postaci zaszyfrowanej.
- Zdanie o braku możliwości oceny autentyczności punktów końcowych jest błędne, bo SSH przewiduje mechanizmy uwierzytelniania (np. weryfikację klucza hosta serwera i metody uwierzytelniania użytkownika).
W nauce do egzaminu warto zapamiętać prostą różnicę: Telnet = zwykle brak szyfrowania, natomiast SSH = szyfrowanie i uwierzytelnianie. To często testowany fundament w administracji systemami i sieciami.
